Biografie

Giovanni Visconti geldt samen met zijn generatiegenoten Riccardo Riccò en Vicenzo Nibali als een van dé talenten van Italië. De in Sicilië geboren coureur reed op achtjarige leeftijd zijn eerste wedstrijden op het eiland. Omdat er op Sicilië echter weinig koersen werden georganiseerd, ging de inmiddels 13-jarige Visconti elk weekend op het Italiaanse vasteland koersen rijden. Zijn vader fungeerde als coach en reed hem elke week heen en weer naar Toscane, waar Visconti vanaf zijn zeventiende bij een pleeggezin ging wonen. Al snel trok de Italiaan daar echter de deur achter zich dicht. Hij ging op zichzelf wonen en trainde vele dagen. De druk werd hem echter teveel, gebukt onder de aandacht van zijn vader stopte Visconti met koersen. Hij ging voetballen bij Palermo en werd bestempeld als een nieuw talent. Vanbinnen knaagde het echter. Hij miste het fietsen en keerde terug naar zijn oude liefde, dit keer zonder grote invloed van zijn vader.

Vanaf zijn vijftiende kwam Visconti uit voor een ploeg in Pistoia. Elk jaar won hij twee tot vier koersen. Als junior ontbolsterde de Siciliaan en mocht hij vijf à zes keer per seizoen de handen in de lucht steken. Toch ging niet alles over rozen, want eind 2001, als tweedejaars junior, bleek uit een controle dat Visconti een te hoge hematocrietwaarde had. In de winter, na een onderzoek door een arts van de nationale juniorenploeg, werd een erfelijke afwijking in het bloed geconstateerd. Dat verklaarde zijn te hoge hematocrietwaarde. Een seizoen later vestigde Visconti zich definitief in Toscane. Na een slecht seizoen trok de Italiaan naar de Finauto-ploeg, waar hij achttien koersen won in twee jaar tijd, vooral op heuvelachtig terrein. In 2003 zette Visconti zich definitief op de kaart. Zo won hij zowel het Italiaans kampioenschap en het Europees kampioenschap voor beloften. In 2004 won hij de Giro delle Regioni en de belofte-editie van de Ronde van Vlaanderen na een solo van tachtig kilometer.

Deze opmerkelijke resultaten leverden Visconti een transfer op naar Domina Vacanze, de ploeg van onder andere Mirko Celestino. Een derde plaats in Firenze-Pistoia was zijn enige wapenfeit in zijn eerste seizoen bij de profs, maar de Italiaan kreeg alsnog contractverlenging en kwam in 2006 voor Milram uit. Na twee keer naast de zege gegrepen te hebben in het Italiaanse najaar had hij met de winst in de Coppa Sabatini zijn eerste profzege beet. Zijn resultaten gingen de latere wereldkampioen Paolo Bettini niet voorbij en zo trok Visconti begin 2007 op het advies van 'de Krekel' naar Quick Step. Voor de blauwe brigade reed 'Visco' zijn eerste grote ronde uit (77e in de Giro d'Italia) en werd hij even later Italiaans kampioen op de weg door onder andere Davide Rebellin te kloppen. Kort daarna mocht hij in de Brixia Tour en de Coppa Sabatini
juichen in de Italiaanse driekleur.

Mooie adelbrieven, al moest de toekomst uitwijzen of Visconti werkelijk de troonopvolger van Bettini zou worden. In 2008 groeide opnieuw het verwachtingspatroon. De man met een uiterst scherp eindschot had het dan ook erg lastig te winnen. Hij fietste maar liefst acht keer naar de tweede plaats, onder meer in het Italiaans kampioenschap. Uiteindelijk doorbrak hij pas de ban midden september in de GP Fourmies. Ondertussen boterde het niet echt meer met Patrick Lefevere en Visconti koos begin 2009 eieren voor zijn geld. Bij het kleinere ISD-team werd hij de ultieme kopman. Via een wildcard mocht zijn ploegje starten in de Ronde van Italië. Visconti ging ontelbare keren in de aanval en verscheen telkens op het televisiescherm wanneer de vluchtersgroep in beeld werd gebracht.

Tot zijn grote ontgoocheling lukte het echter niet een etappe mee te graaien. Toch werd het nog een knap seizoen voor de toen nog altijd maar 26-jarige Siciliaan. Winnen deed hij uiteindelijk nog vier keer, onder meer in de GP van Prato en de Trofeo Melinda, twee niet te onderschatten eendagskoersen. Als beloning mocht hij mee de eer van zijn land verdedigen op het wereldkampioenschap in Mendrisio.

Bron : WV Cycling.com